سبو بشکست٬ ساقی! همتی از غصه میمیرم

شکسته تیله ها را بر لبم کش تا سحر گردد

در میخانه را قفلی بزن ترسم که ولگردی

زدرد آتشین زخمم خبر گردد !

خبر گردد !

به پیراهن بپوشان روزن میخانه را ساقی !

که چشم هرزه گران هم نبیند ماجرایم را

به خویشم اعتباری نیست ٬ گیسو رو ببر ساقی

و با آن کوششی کن تا ببندی دست و پایم را

زه خون جگرم ساقی ! بکش نقش مردی بی سر

بروی آن خم خالی که پای از ستون مانده٬

به زیر طرح آن بنویس با یک خط ناخوانا !

به راه دشمنی مانده زه راه دوستی رانده !

و دندانهای من سوراخ کن با متهء چشمت

نخی بر آن بکش٬ وردی بخوان آویز بر سینه

که گر آزاده ای پرسید روزی: پس چه شد شاعر

نگوید: مرد از حسرت٬ بگوید: مرد از کینه